Ξύρισμα με στιλ... παραδοσιακό

Γράφει ο Ειδικός Συνεργάτης

Κάποτε ακόμη και ένα ξύρισμα είχε περισσότερη ουσία. Η επίσκεψη στο κουρείο ήταν φροντίδα, ψυχαγωγία, ενημέρωση, κοινωνικότητα. Ένας τρόπος να αρχίσει τη μέρα του ένας άντρας ή να την κλείσει. Μια συνήθεια που τείνει να χαθεί τελείως, αν δε χάθηκε ήδη, είναι το ξύρισμα. Και δη, το παραδοσιακό. Χωρίς τζελ, αφρούς σε «κονσέρβες», ξυραφάκια με λιπαντικές ταινίες και μια αρμάδα από λεπίδες χωρίς καμία χρηστικότητα και ουσία. Φλύαρες φανφάρες που υπόσχονται εξτρά βαθύ ξύρισμα σε μηδέν χρόνο με τεχνολογία απ’ το μέλλον. Marketing, με μια λέξη. Κύριοι, το ξύρισμα δε χρειάζεται να είναι απλά μια ανάγκη, μια αγγαρεία. Ειδικά αν κάποιος υποχρεούται λόγω επαγγέλματος, όπως οι μόνιμοι υπαξιωματικοί και αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων ας πούμε. Μπορεί να γίνει ευχάριστο και αγχολυτικό. Αν μη τι άλλο όχι τόσο στείρο και στεγνό. Να γίνει πιο αγνό απαλλαγμένο από βλαβερά χημικά και με καλύτερα αποτελέσματα.

Λίγα λόγια τώρα για ένα δικό μου ξούρισμα...

Άπαξ και κλειδώσει η πόρτα του μπάνιου, τότε ο χώρος μου ανήκει. Αποκλειστικά και για λόγους... ασφαλείας. Σκεφτείτε να φάω καμιά πόρτα στον αγκώνα την ώρα που κρατάω το ξυράφι. Αδάμ χωρίς μήλο!

Προσωπικά, διαθέτω μια μεγάλη συλλογή από σύνεργα ξυρίσματος. Υπάρχει ένα rotation να το πω έτσι από σαπούνια, κρέμες, στικ, πινέλα με φυσική τρίχα χοίρου και ασβού έως κάθε είδους σαβέτες, φαλτσέτες, double edge και single edge ξυράφια, που χρονολογούνται από τα τέλη του 18ου αιώνα έως και σήμερα. Θα ξεκινούσα σαν πρόταση για αρχάριο με μια σύγχρονη ξυριστική μηχανή Merkur, ένα πινελάκι με τρίχα χοίρου Semogue ή Omega, ένα Palmolive stick ή ένα κρεμοσάπουνο Cella πικραμύγδαλο με after shave lotion & balsam Proraso. Οι παραδοσιακές ξυριστικές μηχανές έχουν πολλά προτερήματα. Είναι οικολογικές καθώς είναι από μέταλλο και όχι από πλαστικό, δεν τις πετάς ολόκληρες στα σκουπίδια όπως ένα ξυραφάκι του εμπορίου, αλλά τις κρατάς για μια ζωή. Πετάς μόνο τις λεπίδες, οι οποίες είναι ασύγκριτα φτηνότερες από ένα ολόκληρο πλαστικό ξυραφάκι, άρα είναι πιο οικονομικές και, τέλος, προσφέρουν καλύτερο ξύρισμα.

Ας δούμε τώρα τη διαδικασία. Πρώτα απ’ όλα, βρέχω το πρόσωπό μου με ζεστό νερό. Τραβάω το πινέλο μου που το έχω αφήσει να τραβήξει νεράκι και να μαλακώσει. Θα το σβουρίσω στο σαπούνι, να φορτώσω λίγο απ’ αυτό και βουρ για το πρόσωπο. Μασάζ σε τρίχα και δέρμα... Και να τα αρώματα (αρώματα που πολλές φορές ξεπερνούν μια ακριβή κολόνια) και να οι εικόνες και οι μνήμες που έρχονται και ξανάρχονται. Αδειάζει, ταξιδεύει το μυαλό... Ευφραίνεται η καρδιά. Σαν μουσική μοιάζει ο ήχος μιας καλά ακονισμένης λεπίδας που χαϊδεύει το δέρμα. Θα κάνω 2-3 περάσματα αν δε βιάζομαι. Ένα σύμφωνα με τη φορά των γενιών, ένα πλάγιο και ίσως και ένα κόντρα. Κλείνω με ξέπλυμα του προσώπου με ζεστό αλλά και με κρύο νερό. Αfter shave ή και balsam ανάλογα την εποχή και την περίπτωση. Ο γράφων τυγχάνει να έχει μια εκτεταμένη συλλογή ξυριστικών. Συνεπώς, διαθέτω τη δυνατότητα συνδυασμών αναλόγως mood που λένε και στο χωριό μου. Λόξα βλέπετε... υπερβολή προφανώς. Με ένα σετ εξοπλισμού συνολικού κόστους 30 με 50 ευρώ είμαι καλυμμένος, ίσως και για 1-2 έτη. Clean cut φρεσκάδα και ευωδιά. Μηδέν ερεθισμοί, φαγούρες και διαταραχές σμήγματος λόγω ταλαιπωρίας του δέρματος. Στον ίδιο χρόνο με λίγη εκπαίδευση, πιο οικονομικά σε βάθος χρόνου, με σεβασμό στο περιβάλλον και στο ευαίσθητο δέρμα της φάτσας μου και όλα αυτά με απλότητα, μεράκι, φινέτσα και χάρη. Όσο για το κομμάτι της αισθητικής και της αίσθησης του να δουλεύεις μ’ ένα ανάλογο σετ ξυριστικών... κρίνετέ το ιδίοις όμμασι. Κάπως έτσι έχει το παραδοσιακό ξύρισμα! Θα χαρώ να απαντήσω σε τυχόν ερωτήσεις σας.

Διαδώστε!